Mam na imię Ilona i tak się składa, że w mieszkaniu rodziców poza nimi, mieszkam jeszcze ja, oraz brat z żoną Kaśką. Ogólnie dobrze się dogadujemy i prawie nie dochodzi do konfliktów.
Niedawno Kasia zapytała:
– Ilona, czy możesz zamienić się z nami pokojami? Twój pokój jest większy: mieszkasz sama, a nas jest dwoje. W naszym pokoju jest duszno, boję się, że gdy zdecydujemy się na dziecko, pokój w ogóle będzie bezużyteczny. Ty nie potrzebujesz dużej przestrzeni.
Odmówiłam żonie mojego brata. Przecież ja też byłam dorosła, miałam swoje prywatne sprawy, i wkrótce również być może będę w związku. Poza tym pokój mojego brata i jego żony już od dawna wymaga remontu, a ja niedawno przemeblowałam i odmalowałam swój.
Są małżeństwem, więc równie dobrze mogliby pomyśleć o własnym mieszkaniu. Jeśli się chce można sprawić, że każde pomieszcze nie będzie piękne i wyjątkowe, ale po co się wysilać, jeśli można przyjść na gotowe. Moja szwagierka i brat są leniami i niechlujami, nie sprzątają, nie chce im się odnowić pokoju, więc chcą zająć mój!
Niestety żona mojego brata jest na mnie wściekła. Nie rozumiem, dlaczego wzbudziła we mnie poczucie winy. Dlaczego wszystko musi być tak, jak ona tego chce? To mój pokój w mieszkaniu rodziców i mogę z nim zrobić, co mi się podoba. Niech Kaśka dalej się dąsa jeśli chce, ale ja nie odpuszczę!
