Zegar na dworcu głównym w Poznaniu wybijał kolejną godzinę, a Barbara Prus kuliła się z walizką na ławeczce pod kasztanowcem. Chłodne, majowe powietrze owiewało jej policzki, przypominając o tym, jak wiele czasu minęło, odkąd ostatni raz widziała najmłodszą córkę. W palcach ściskała zmiętą kartkę ze zdjęciami raz po raz przewijała znajome twarze dzieci i wnuków, próbując wyczytać z nich bliskość, której od dawna nie czuła.
Jej najstarszy syn, Marek, żył teraz we Francji, przysyłał pocztówki znad Loary i fotografie wnuczek z napisem Pozdrowienia z Paryża, kochana Mamo. Barbara łapała się na tym, że układa te kartki na komodzie, wracając do nich wieczorami, drżącą ręką gładząc podpisy. Pisała do niego często: Synku, wróć do domu, tęsknimy. Chciałabym choć raz uścisnąć was wszystkich. Może pokażesz nam swoje nowe życie?
Środkową córkę, Martę, los poprowadził do Szczecina. Jej mąż, oficer marynarki, zabierał rodzinę wciąż do innego portu. Ich Jasiek już umiał czytać po angielsku. Wpadali czasem na niedzielkę, rzucali w biegu Dzięki za rosół, Mamo! i znikali szybciej, niż pierogi zdążyła postawić na stole. Duma mieszała się Barbarze ze smutkiem, gdy patrzyła na córkę: Dobrze ją życie poprowadziło ma porządnego mężczyznę, dobre dzieci.
Ale to najmłodsza, Jagoda, ciążyła jej na sercu najbardziej. Rozwiedziona, z synkiem Szymonem na utrzymaniu, rzuciła maleńkie rodzinne Wronki i wyjechała do Łodzi. Tam, wśród szeregów maszyn w przędzalni bawełny, znalazła pracę jako szwaczka. Barbara długo namawiała: Córciu, tutaj nie znajdziesz szczęścia. Jedź, ułóż sobie życie, jeszcze będziesz szczęśliwa. Gdy córka spełniła matczyną poradę, w sercu Barbary zrodziła się pustka. Teraz ruszała do niej, kawałek po kawałku, nadzieja i niepokój splątane boleśnie.
Przed wyjazdem zwróciła się do męża:
Dawidzie, poradzisz sobie przez tydzień? Chcę odwiedzić Jagodę, zobaczyć, jak im się powodzi.
On uśmiechnął się gorzko, pomagając dźwigać torby. Sama chcesz, sama jedź, prychnął, choć łagodność wypisana była na jego twarzy.
Po wielogodzinnej podróży pociągiem, wyczerpana Barbara dotarła do Łodzi. Z wyciągniętym telefonem próbowała złapać córkę.
Mamo, czemu nie uprzedziłaś, że przyjedziesz? zirytowany głos Jagody zabrzmiał w słuchawce. Jestem w pracy, będę wieczorem. Poczekasz na dworcu?
Chciałam ci zrobić niespodziankę Dam radę wyszeptała Barbara.
Czekała niemal dwie godziny; szpony samotności powoli zaciskały się na jej sercu. W końcu wzięła z torby mapę, sama odnalazła drogę do bloku córki.
Gdy otworzyły się drzwi, stanął w nich Szymon. Był już wyższy od babci, z wyostrzałym profilem po dziadku.
Siemka rzucił beznamiętnie, gdy Barbara próbowała go uściskać.
Szymku, jak dawno się nie widzieliśmy! łzy cisnęły się Barbarze do oczu.
Babciu, czemu tak nagle? Musiałem wszystko sprzątać, przygotować stół… Mama kazała mi odebrać cię z dworca!
Kochany, przecież chciałam tylko zobaczyć, jak rośniesz
Wieczorem, kiedy wróciła z pracy, Jagoda postawiła na stole talerz z barszczem i kilka schabowych.
Zjesz jednego czy dwa? spytała bez entuzjazmu.
Barbara uśmiechnęła się blado. A połóż, córciu, tyle, ile jest potem zobaczymy…
Podczas obiadu Jagoda oschle zapytała:
Kiedy planujesz wracać do domu?
Barbara poczuła nagłą urazę, jakby ktoś splunął jej w twarz. Jeśli jestem kłopotem, mogę wyjechać nawet jutro…
Wieczorem cała rodzina zamknęła się w swoich pokojach. Szymon wyszedł do sąsiadki, Jagoda spotkała się z koleżankami. Matka została sama, patrzyła w pusty kąt i zaciskała dłonie na kolanach.
Nazajutrz, pod drzwiami usłyszała rozmowę.
Mamo, kiedy ciotka Marta przyjeżdża? Mieliśmy iść na mecz.
Jak już babcia sobie pojedzie, Szymonku.
Barbara spakowała walizkę i po cichu opuściła mieszkanie. Na dworcu w Poznaniu czekał Dawid. Uścisnął ją mocno, jakby wróciła z dalekiej wojny. W milczeniu wracali do domu, a łzy Barbary płynęły bezgłośnie. Całe życie troszczyli się o dzieci, kochali je do bólu a teraz, jak się okazało, to oni byli dla nich obcy.
