Minęło jedenaście lat odkąd mój jedyny syn wziął ślub. Kiedy tylko przedstawił mi swoją wybrankę, od razu mi się spodobała i uważałam, że wybrał sobie świetną kobietę na żonę. Patrycja była bardzo inteligentna, wykształcona, a w dodatku bardzo dobrze wychowana i miła. Kiedy więc w końcu mój syn się z nią pobrał, po prostu nie mogłam się nacieszyć.
Rok później uszczęśliwili mnie informacją o tym, że niebawem zostanę babcią. Ponieważ szłam na wcześniejszą emeryturę ze względu na moje problemy zdrowotne, syn zaproponował mi, żebym z nimi zamieszkała. Stwierdził, że na pewno będą potrzebowali pomocy przy dziecku, a ja też nie będę sama i będą mogła na nich liczyć, kiedy będę się źle czuła. Bardzo się ucieszyłam na taką propozycję i prawie od razu się do nich wprowadziłam.
Przez dziesięć lat bardzo ciężko pracowałam w domu. Gotowałam obiady, sprzątałam, prałam a do tego pomagałam przy wnukach – najpierw przy jednym, a po narodzinach kolejnego, także przy nim. W ogóle robiłam wszystko, aby dzieci, jak i syn oraz jego zona mogli mieć więcej czasu dla siebie.
Pewnego razu przekazali mi okropnie przykrą wiadomość. Powiedzieli, że jadą na wakacje za granicę, ale sami, beze mnie. Dlaczego? Ponieważ chcieli ode mnie odpocząć. Traktowali mnie przez tyle lat jak służącą i nianię, a nie, jak bliskiego członka rodziny. Tak mi się odwdzięczyli za całą moją pomoc i poświęcenie! Nie mogę powstrzymać łez.
