Do te pory pracowałam, ale niestety – jakiś czas temu zaczęły się u mnie silne bóle kręgosłupa, przez które nie mogłam normalnie funkcjonować. Okazało się, że muszę przejść poważną operację i w zasadzie od tego czasu, a dokładniej od dwóch miesięcy, jestem na zwolnieniu lekarskim. Musiałam się zregenerować, a że nie mogłam za wiele robić, to byłam zdana na drugą osobą. Mój mąż nie mógł zostać w domu i mi pomagać, dlatego poprosiliśmy o pomoc teściową.
Zgodziła się zamieszkać z nami na jakiś czas. Uwierzcie mi, że wtedy byłam jej niezwykle wdzięczna, bo samej było mi nawet ciężko podnieść się z łóżka. Do tej pory nie miałam z nią zbyt zażyłych stosunków, a ona mimo tego zdecydowała się mi pomóc, co tym bardziej doceniałam.
Niestety, nie było mi dane długo cieszyć się jej wsparciem, ponieważ szybko jej obecność w naszym domu stała się istnym koszmarem. Lekarz zabronił mi wstawać z łóżka, musiałam maksymalnie ograniczyć poruszanie się. Mogłam jedynie wychodzić do łazienki i to o kulach, to wszystko.
Pierwszego dnia, kiedy mąż wyszedł do pracy, teściowa przyniosła mi śniadanie i obwieściła, że wychodzi na zakupy. Wtedy wciąż jeszcze byłam jej bardzo wdzięczna, bo przecież sama tego nie mogłabym zrobić. Nie wracała jednak bardzo długo, aż zaczęłam się martwić, więc zadzwoniłam do męża. On też się zmartwił i zaczęliśmy wydzwaniać do teściowej. W końcu odebrała i powiedziała, że nie wie, o co robimy taką awanturę, bo ona wybiera sobie nowe ciuchy i po prostu nie zauważyła, że czas jej tak szybko minął.
Cóż, każdemu się może zdarzyć, tak wtedy myślałam. Ważne, że była cała i zdrowa. Jednak z każdym kolejnym dniem było coraz gorzej. Teściowa wypominała mi, że nic nie robię i że jej synek zasługuje na lepszą kobietę, silniejszą i zdrowszą, a nie taką łamagę jak ja. Wychodziła ciągle na całe dnie i tak naprawdę nawet nie wiem, co i z kim tyle robiła.
Dostałam od lekarza leki przeciwbólowe na wypadek, gdyby ból się nasilał. Poprosiłam teściową, by mi je podała, a ona wtedy po prostu mnie wyśmiała. Nawet nie mogłam liczyć na ciepłą herbatę, bo teściowa ciągle tylko mi wypominała, że nic nie robię albo śmiejąc się mówiła: „zrób sobie sama”.
Nie chciałam się skarżyć, ale nie miałam innego wyjścia. Powiedziałam o wszystkim mężowi, ale on mi nie uwierzył. Byłam w szoku, że mój własny mąż mi nie wierzy i nie mogłam w ogóle tego zrozumieć. Czułam się nikomu niepotrzebna we własnym domu.
Któregoś razu na podłogę upadła mi szklanka i stłukła się w drobny mak. Poprosiłam teściową, by mi pomogła, ale ona zaczęła wrzeszczeć, że nie przyjechała tutaj, by po mnie sprzątać i mi usługiwać. Nie wytrzymałam i ukradkiem nagrałam wszystko, by potem przedstawić dowód mężowi.
Wieczorem teściowa pakowała już swoje walizki, bo mój mąż nie chciał jej widzieć kiedy zrozumiał, że mówiłam prawdę. Ufał, że zostawia mnie w najlepszych rękach, a tak naprawdę byłam i tak zdana jedynie na siebie.