— Synu…
— Przepraszam, ale nie jestem pani synem. Proszę tak do mnie nie mówić. Nazywam się Krzysztof.
— Krzysztof… Krzyśku… Synu!
Maria Anna podniosła głowę i spojrzała z bólem w twarz mężczyzny stojącego obok. W jej głosie czaiła się nadzieja, błaganie i rozpacz, ale Krzysztof stał nieruchomo, jakby słowa matki w ogóle do niego nie miały dotrzeć.
— Prosiłem, żeby mnie tak nie nazywać.
— Ale ja jestem twoją matką! Twoją prawdziwą matką!
— Zbyt późno sobie o tym przypomniałaś.
Patrzył na kobietę siedzącą na ławce i przywoływał wspomnienia z dzieciństwa. Nawet po ponad trzydziestu latach wciąż bolały jak otwarta rana. Trzydzieści lat! Pół życia minęło, i wydawało się, że już nigdy się nie spotkają, nie zamienią słowa. A jednak los chciał inaczej.
Dwa dni wcześniej zadzwonił nieznany numer. Krzysztof nie chciał odbierać, z góry zakładając, że to oszuści lub nachalny telemarketer. Ale coś mu podpowiedziało, że to nie jest zwykły telefon.
— Słucham — powiedział oschle, niemal służbowo.
W słuchawce rozległ się szelest, jakby ktoś się wahał. Już miał się rozłączyć, gdy usłyszał niepewny kobiecy głos.
— To ja… cześć.
— Kto to? — spytał, czując, jak coś ściska go w gardle. — Mów pani!
Serce zamarło mu w piersi, gotowe wyskoczyć na zewnątrz. Chciał przerwać tę rozmowę, ale przycisnął telefon mocniej do ucha.
— To ja… twoja mama.
W oczach pociemniało. Pierwszy odruch – rzucić słuchawkę, zablokować numer. Ale po głębokim oddechu znalazł w sobie siłę, by odpowiedzieć:
— Nie mam matki. Pomyliła się pani.
Słowa wypadły z niego gwałtownie, bez kontroli. Rozłączył się i przez kilka minut wpatrywał w ekran telefonu, odpychając fale wspomnień, które nagle go zalały. Miał nadzieję, że ta krótka rozmowa się nie powtórzy. Mylił się.
Telefon znów zadrżał w dłoni. Matka była uparta – a Krzysztof nie miał wątpliwości, że to ona. Maria Anna zawsze dążyła do celu bez względu na wszystko. Jeśli postanowiła się z nim skontaktować, nie odpuści.
— Wszystko pani powiedziałem — odparł twardo, choć w środku wszystko w nim kipiało. — Proszę więcej nie dzwonić.
— Proszę cię o jedną rozmowę! Tylko jedną! Wysłuchaj mnie!
— Skąd pani ma mój numer? — spytał, celowo używając formalnego „pani”. Dla niego Maria Anna wciąż była obcą kobietą. Wymazał ją ze swojego życia i nie zamierzał przywracać.
— Dała ciocia Grażyna, moja siostra.
Krzysztof skrzywił się. Matka wciąż potrafiła wcisnąć się tam, gdzie chciała. Grażyna nigdy nie zdradziłaby numeru swojego siostrzeńca, chyba że Maria Anna zmanipulowała ją tak skutecznie, że w końcu uległa. Wścibska baba.
— Nie chcę się spotykać — oświadczył. — Nie widzę w tym sensu.
— Dla mnie ma! — kobieta po drugiej stronie nie dawała za wygraną. — Tylko raz, synu!
W końcu się zgodził. Wiedział, że jeśli odmówi, matka przyjdzie pod jego drzwi, będzie nachodzić jego dzieci, męczyć żonę. Lepiej było poświęcić te pół godziny, niż później się z nią użerać.
Maria Anna zniknęła z życia Krzysztofa, gdy miał dziewięć lat. Przez miesiące czekał, że wróci, całymi dniami siedział w kuchni cioci Grażyny, patrząc przez okno, prawie nie jedząc, nie bawiąc się. Ciotka krzyczała na niego, próbowała go otrzeźwić, ale Krzysztof był pewien: mama go nie zostawi.
— Ona wróci! — krzyczał, smarując łzy po twarzy. — To moja mama! Ona mnie kocha!
— Krzyśku, twoja matka nie kocha nikogo poza sobą. Kiedyś to zrozumiesz.
Wtedy nienawidził cioci Grażyny, myślał, że to przez nią matka uciekła z miasta, porzucając go. Dopiero lata później docenił, co dla niego zrobiła. I zawsze mówiła prawdę o swojej siostrze, nawet jeśli była brutalna.
Maria Anna była piękna, pewna siebie, od młodości wiedziała, czego chce. Potrafiła oczarować każdego mężczyznę, ale dopuszczała do siebie tylko wybranych. Takim okazał się ojciec Krzysztofa.
Jan Andrzej był żonaty, miał dwoje dzieci, kochającą żonę i wysokie stanowisko. To nie powstrzymało dwudziestopięcioletniej Marii. A fakt, że miał pieniądze i wpływy, tylko go w jej oczach uatrakcyjniał.
Różnica wieku też nie była problemem. Jan Andrzej był od niej starszy o trzydzieści lat, ale zakochany, więc starał się wyglądać młodziej. Otoczył ją troską, opieką i – przede wszystkim – pieniędzmi. Wynajął dla niej mieszkanie, a Maria Anna wreszcie wyprowadziła się od siostry.
— Na cudzym nieszczęściu swojego nie zbudujesz — ostrzegała ją Grażyna, ale Maria tylko machnęła ręką.
— Co ty wiesz o życiu! — prychnęła. — Sama męża straciłaś, a teraz udajesz, że się na wszystkim znasz.
Żeby jeszcze mocniej związać Jana, Maria zaryzykowała. Zaszła w ciążę i zagroziła, że usunie dziecko i zerwie z nim, jeśli się nie rozwiedzie. Jan drżał na samą myśl o rozmowie z żoną… aż w końcu dostał zawału. Nie wytrzymał stresu.
Maria została z niczym. Na aborcję było za późno – musiała urodzić.
— Nienawidzę go! — krzyczała, gryząc wargi, a Grażyna nigdy nie zrozumiała, kogo właściwie nienawidzi: zmarłego Jana, czy własnego syna.
Krzysztof dorastał bez miłości. Dla Marii Anny był przeszkodą, zawadzał, przeszkadzał w życiu uczuciowym. Ciągle go beształa, krytykowała za byle co, a czasem po prostu udawała, że go nie ma.
W takie dni Krzysztof czuł się jak powietrze. Płakał, nie spał, próbował zwrócić na siebie uwagę. Udawał chorobę, zadawał pytania – wszystko na próżno. Maria Anna go nie widziała.
Później pojawił się Wiesław. Rozwiedziony, z pieniędzmi, który obiecał się z nią ożenić, gdy tylko dostanie mieszkanie w Warszawie. Krzysztofa nazywał „synkiem”, bił bez litości i „wychowywał” po swojemu.
— Wstawasz o szóstej, potem zimWiesław krzyczał, że o szóstej rano musi być już na nogach, potem zimny prysznic i ćwiczenia, ale Krzysztof już wiedział, że nie jest niczyim synem – tylko sobie.
