Chyba nie mówisz poważnie, Olku? Powiedz, że to jakiś głupi żart albo, że źle cię usłyszałam przez szum wody?
Wanda zakręciła kran, wytarła dłonie o kuchenny ręcznik i odwróciła się do męża. W kuchni pachniało gotowanymi warzywami, świeżym koprem i mandarynkami ten zapach zwiastował zbliżające się święta. Do Sylwestra zostało sześć godzin. Na stole piętrzyły się pokrojone składniki do sałatki jarzynowej, w piekarniku dochodziła kaczka z jabłkami, a w lodówce tężała galareta, nad którą spędziła całą noc.
Olek stał w progu kuchni, przemieszczając się niepewnie z nogi na nogę, bawił się guzikiem koszuli znak, że sam rozumie, jak dziwna jest cała ta sytuacja, choć nie zamierza się wycofać.
Wandziu, proszę cię, nie zaczynaj usiłował przekonać ją głosem miękkim i trochę błagalnym. U Marzeny w mieszkaniu coś się stało z rurami… No, może nie wybuchły, ale odcięli im wodę i ogrzewanie. Wyobraź sobie, siedzieć z dziećmi w noc sylwestrową w zimnym mieszkaniu. Nie mogłem odmówić. To w końcu moje dzieci.
Dzieci tak, są twoje mówiła spokojnie, choć czuła w środku żal i rozczarowanie. Ale Marzena? Czy ona też jest twoim dzieckiem? Przecież ma mamę, koleżanki, mogła pojechać do hotelu. Alimenty, które jej płacisz, spokojnie wystarczą na dobry pokój.
Jej mama jest w sanatorium, koleżanki wyjechały spuścił wzrok Olek. Poza tym to święto rodzinne. Chłopcom będzie miło spędzić Sylwestra z tatą. Po prostu zjemy razem kolację, popatrzymy na fajerwerki. Co w tym złego? Mamy duże mieszkanie, miejsca starczy dla każdego.
Wanda objęła wzrokiem kuchnię. Tak, ich mieszkanie było przestronne, ale to było ICH miejsce, jej i Olka. Ona przez tydzień sprzątała, ubierała choinkę, wybierała serwetki pod kolor zasłon i kupiła Olkowi drogie perfumy, o których marzył. Wyobrażała sobie ten wieczór spokojnie: świece, ciche światło lampek, miękka muzyka, spokój i oni dwoje po raz pierwszy od trzech lat, bez żadnych gości i wyjazdów. I teraz ta sielanka rozpadała się w proch.
Olek, przecież się umawialiśmy szepnęła. Mieliśmy spędzić ten wieczór tylko we dwoje. Nie mam nic do twoich synów, wiesz dobrze zawsze przyjmuję ich z otwartymi ramionami w każde weekendy. Ale Marzena… zaprosiłeś swoją byłą żonę do naszego stołu. Przecież to… czy ty nie widzisz, jak to wygląda?
Przesadzasz próbował dodać sobie pewności Olek. Jesteśmy po prostu dorosłymi ludźmi. Marzena jest normalna to tylko matka moich dzieci. Nie bądź egoistką, Wanda. Święta to nie czas na złość. Przyjadą za godzinę.
Odwrócił się i wyszedł, jakby bał się, że rzuci w niego czymś ciężkim. Wanda została w kuchni, ciężko oparta o blat. W piekarniku skwierczała kaczka, ale apetyt gdzieś zniknął. „Nie bądź egoistką” zabolało najbardziej. Przez ostatnie lata starała się być wzorową żoną: ogarniała dom, nigdy nie przeszkadzała spotkaniom Olka z synami, znosiła telefony Marzeny o każdej porze raz zepsuty kran, raz trzeba było odebrać kota od weterynarza. A wdzięczność?
Wanda powoli kroiła ziemniaki, licząc, że złość ustąpi. Może przesadza? Może Marzena będzie się zachowywać w porządku? W końcu w święta czas przebaczać i godzić się.
Cudu jednak nie było. Po pięćdziesięciu minutach zadzwonił dzwonek. Wanda ledwie zdążyła przebrać się z szlafroka w elegancką sukienkę i zrobić lekki makijaż. Olek rzucił się do drzwi uradowany jak dziecko.
Do mieszkania wpadła cała trupa. Najpierw wbiegli chłopcy dziesięcioletni Maciek i siedmioletni Kamil. W butach przebiegli przez jasny parkiet, zostawiając ślady śniegu. Zaraz za nimi wkroczyła dostojnie Marzena.
Była w jaskrawoczerwonej sukience z głębokim dekoltem i w ręku niosła wielkie torby. Pachniała mocno słodkimi perfumami, które natychmiast wypełniły całą przestrzeń, przebijając aromat mandarynek.
O matko, w końcu się doczłapaliśmy! rzuciła głośno, strzepując śnieg z futra prosto na podłogę. Korki straszne, musiałam grozić taryfiarzowi, żeby przyspieszył! Olek, weź torby tam są prezenty i szampan, nie taki taniosz, jak twój zwykle.
Wanda wyszła z wymuszoną uprzejmością.
Dobry wieczór, Marzena. Chłopcy, cześć.
Marzena obrzuciła ją krytycznym spojrzeniem, zatrzymując wzrok na prostej, gustownej sukience.
Cześć, Wandziu rzuciła niby serdecznie. O matko, jak tu duszno! Powietrza brakuje. I kapcie… Olek, gdzie są moje różowe kapcie, te co tu zostawiłam ostatnio jak po pieniądze wpadałam?
Już szukam, Marzenko rzucił Olek i zanurkował w szafce z butami.
„Marzenko”. Wanda poczuła, jak coś zaciska się jej w środku. W tym domu byłe żony mają własne kapcie? I Olek wie, gdzie ich szukać?
W pokoju chłopcy już rozkręcali telewizor na cały regulator i skakali po nowej kanapie. Wanda z dezaprobatą zerknęła na brudne ślady.
Maćku, Kamilku, proszę, uważajcie na kanapę zwróciła się spokojnie.
Niech skaczą, dzieci muszą mieć ruch! przerwała Marzena, opadając na fotel. Olek, nalej mi wody, bo zaraz zaschnie mi w gardle.
Następna godzina była pokazem jednego aktora. Marzena była wszędzie sprawdzała choinkę („O jakie nudne ozdoby, my wieszaliśmy ciekawsze”), komentowała zastawę („Po co tyle widelców? To nie Wersal”), głośno pouczała dzieci, by zaraz się z nimi rozczulać. Olek chodził wokół niej, przekładając poduszki, podgłaśniając albo ściszając telewizor, szukając ładowarki do telefonu. Prawie nie patrzył na Wandę.
Wanda w milczeniu nakrywała do stołu, czuła się jak obsługa wynajęta na cudzą imprezę.
Wandziu! zawołała Marzena z salonu. Sałatka jarzynowa z szynką? Matko, relikt przeszłości. Olek lubi tylko z gotowaną wołowiną. Nie wiedziałaś? Zawsze tak robiłam.
Olek od trzech lat ze smakiem zjada moją sałatkę odpowiedziała ze zgrzytem Wanda, sadowiąc miskę na tacy.
To po prostu grzeczny był roześmiała się Marzena. Mój biedny Olczek, dusi się, ale zjada!
Olek tylko się uśmiechnął, nic nie odpowiedział. Nie stanął w jej obronie: „Przestań, Wanda gotuje świetnie”. Przemilczał, byle nie urazić byłej.
To był pierwszy sygnał. Drugi zabrzmiał, kiedy Wanda wyjęła kaczkę. Złocista, chrupiąca, wyglądała bajecznie. Z dumą postawiła ją na stole.
Proszę, częstujcie się kaczka z antonówką i śliwką.
Chłopcy podbiegli i odsunęli się z grymasem.
Ble, spaliłaś! fuknął Kamil. Tato, chcemy pizzę!
To nie spalone tłumaczyła Wanda. To chrupiąca skórka.
Dzieci takich rzeczy nie jedzą przerwała Marzena, przebijając widelcem kaczą nogę. Za tłusta, śliwka to absurd. Olek, zamów im pizzę. I sobie, ja się nie odważę, jeszcze mi żołądek wysiądzie.
Olek spojrzał na Wandę, wyraźnie zakłopotany.
Wandziu, może faktycznie, dzieci muszą mieć frajdę. Zamówię, za pół godziny przywiozą.
Naprawdę? głos Wandy zadrżał. Przygotowywałam to cztery godziny. Marynowałam dzień. To moje popisowe danie.
Nie obrażaj się Olek próbował ją przytulić, ale odsunęła się. Każdy ma swoje smaki. Zjemy i kaczkę, i pizzę. Bogatszy stół będzie.
Wyciągnął telefon i zaczął zamawiać, konsultując z Marzeną: Z pieczarkami czy pepperoni?
Wanda opadła na krzesło. Miała wrażenie, że wszystko dzieje się w jakimś nierzeczywistym świecie. Jej dom, jej święto, a ona siedzi w kącie, gdy mąż ustala szczegóły pizzy z byłą, która krytykuje całe menu.
O, Olek, pamiętasz, jak Sylwestra 2015 spędziliśmy w Zakopanem? Ty byłeś Mikołajem, a broda się odkleiła przy dzieciach, cały pensjonat się śmiał! rozgadała się Marzena.
Tak, a ty miałaś kostium Śnieżynki i zgubiłaś but w śniegu! Olek się roześmiał, odprężony, wspomnienia lały się strumieniem: jak nad morze jeździli, jak kupowali stary samochód, jak Maćka uczyła jeździć na rowerze. Śmiali się, przerywali sobie, ich spojrzenia się błyszczały. Ich świat, ich przeszłość. Dla Wandy nie było tam miejsca. Siedziała przy swoim pięknie nakrytym stole i czuła się przezroczysta, jak element wyposażenia.
Dzieci biegały dookoła, aż nagle Maciek potrącił kieliszek z czerwonym winem. Ten przewrócił się na białą obrus, który Wanda prasowała godzinę przed przyjściem gości. Plama rozlała się, jak rana.
No, pięknie Marzena wzruszyła ramionami. Olek, nie gap się, posprzątaj. Po co stawiasz kieliszki na brzegu, gdzie dzieci biegają? Wandzia, masz sól? Może posypać, choć obrus taki zwykły.
Wanda powoli wstała. W głowie jej dźwięczało, a wesołe rozmowy z salonu ginęły pod natłokiem myśli. Spojrzała na Olka, który już biegł z solą, spełniając polecenia Marzeny. Nie spojrzał na nią, nie zapytał, czy wszystko w porządku. Liczyła się jego „dawna” rodzina.
Wtedy Wanda zrozumiała: jej tu nie ma. Ciało stoi, ale dla Olka nie istnieje. Jest Marzena, są dzieci, jest jego poczucie winy ona tylko dekoruje całość i podaje jedzenie.
Milcząc, wyszła z salonu. Nikt tego nie zauważył. Marzena trajkotała o jakiejś wycieczce, a Olek śmiał się z jej anegdot.
Wanda weszła do sypialni. W ciemności, w żółtym świetle latarni, wyjęła z szafy małą torbę sportową. Działała spokojnie, z zimną jasnością. Spakowała dżinsy, ciepły sweter, bieliznę, kosmetyczkę, ładowarkę, dowód osobisty.
Przebrała się, rzucając wieczorową sukienkę na łóżko. Włożyła wygodne buty, i spojrzała w lustro. Patrzyła na nią zmęczona, ale zdeterminowana kobieta.
Idąc do przedpokoju, usłyszała dzwonek przyjechała pizza.
Jeeest pizza! krzyczeli chłopcy.
Olek, zapłać panu, ja mam tylko stówkę! rozkazała Marzena.
Wanda przeszła przez korytarz obok salonu. Olek stał plecami, regulując z dostawcą gotówkę. Skorzystała i cicho wyszła na klatkę schodową. Kliknięcie zamka zginęło w świątecznym harmidrze. Zamówiła windę, a kiedy jechała w dół, mogła w końcu odetchnąć.
Na zewnątrz padał gęsty, puszysty śnieg. Miasto przygotowywało się na północ petardy, śmiech, światła. Wanda wyjęła telefon, wybrała numer.
Sylwia, śpisz? zapytała, gdy przyjaciółka odebrała.
Zwariowałaś? Jest dziesiąta, zaraz północ! Z Piotrkiem otwieramy prosecco. Co się stało? Brzmisz jak po maratonie.
Odeszłam od Olka. Mogę do was przyjechać?
Boże Jasne! Piotrek, wyciągaj talerzyk Wandzia jedzie! Gdzie jesteś? Zamawiam ci taksówkę!
Czterdzieści minut później Wanda siedziała na przytulnej kuchni u Sylwii, czując wokół zapach cynamonu i spokój. Piotrek, mąż Sylwii, zostawił je same z herbatą.
No dawaj, opowiadaj Sylwia nalała jej gorącej herbaty z cytryną. Co ten osioł tym razem wymyślił?
Wanda opowiedziała wszystko, i o awarii rur, i o sałatce, i o dawnych wspomnieniach, i o kaczce, której nikt nie chciał tknąć.
Widzisz, Sylwia, nie chodzi nawet o samą Marzenę mówiła cicho. Chodzi o niego. Zrobił z siebie służącego, zupełnie zapomniał o mnie. Stałam tam jak powietrze, a oni bawili się w rodzinną idyllę. Po co mu ja, skoro wciąż żyje w przeszłości?
Typowe dla „dobrego faceta” westchnęła Sylwia. Chce wszystkim dogodzić, a najbliższą osobę rani. Dobrze zrobiłaś. Gdybyś została, on myślałby, że wszystko może. Że twoje uczucia się nie liczą.
Telefon Wandy odezwał się dopiero po godzinie. Wyglądało na to, że dopiero po posadzeniu do stołu zorientowali się, że jej nie ma.
Dzwonił Olek. Wanda nie odebrała.
Zadzwonił znowu. I znowu.
Potem zaczęły spływać SMS-y.
„Przepadłaś gdzieś? Chłopcy pytają”.
„Jesteś w sklepie? Pizza stygnie”.
„Wanda, proszę, odbierz! Goście pytają, gdzie gospodyni”.
„Naprawdę się obraziłaś? To dziecinne! Wracaj, głupio wobec Marzeny!”
Wanda przeczytała ostatnią wiadomość i gorzko się uśmiechnęła. Głupio mu wobec Marzeny. Nie wobec żony, którą upokorzył, tylko wobec byłej.
Nie odpowiadaj poradziła Sylwia. Niech sam się teraz napracuje z Marzeną i bałaganem po ich imprezie.
Wanda wyłączyła telefon.
Tego sylwestra nie składała życzeń i nie wrzucała karteczek do kieliszka z szampanem. Po prostu siedziała z najlepszą przyjaciółką i jej mężem, oglądała „Listy do M.” i czuła niczym nieskrępowaną lekkość. Jakby ciężki plecak, niesiony przez trzy lata małżeństwa, nagle spadł z ramion.
Poranek Nowego Roku był słoneczny i mroźny. Wanda zbudziła się na kanapie u Sylwii, unoszącą się w nozdrzach woń kawy. Włączyła telefon pięćdziesiąt nieodebranych połączeń, dwadzieścia wiadomości. Ton zmieniał się od stanowczego, przez spanikowany, aż po żałosno-przepraszający.
„Dzieci rozbiły twoją ulubioną wazon, przepraszam”.
„Marzena urządziła awanturę, narzekała na twardą kanapę”.
„Wyjechali. E, Wanda, mam w domu Armagedon. Nie wiem, od czego zacząć”.
„Wandeczko, kochana, przebacz mi. Jestem głupi. Błagam, odezwij się”.
Około południa zadzwonił dzwonek do drzwi. W progu stanął Olek wyglądał, jakby przeszedł burzę rozczochrane włosy, wygnieciona, poplamiona winem koszula, podkrążone oczy. W rękach trzymał gigantyczny bukiet róż, pewnie kupiony za majątek w jedynej otwartej kwiaciarni.
Sylwia, otwierając drzwi, założyła ręce na piersiach i zagradzała wejście.
No proszę, rycerz na białym koniu. Czego chcesz?
Sylwia, zawołaj Wandę. Wiem, że jest. Muszę z nią porozmawiać.
Wanda wyszła do przedpokoju. Widząc Olka, nie poczuła już ani żalu, ani satysfakcji. Tylko zmęczenie.
Wanda! rzucił się do niej Olek, ale zatrzymała go chłodnym spojrzeniem. Przepraszam! Wszystko zrozumiałem. To był koszmar. Jak tylko wyszłaś, wszystko się posypało. Marzena zaczęła rządzić, chłopcy szaleli, wywrócili choinkę… Próbowałem zapanować, Marzena w kółko powtarzała, że jestem złym ojcem. Pokłóciliśmy się, zamówiłem im taksówkę o trzeciej w nocy, wyjechali.
Chciał złapać kontakt wzrokowy.
Zrozumiałem, Wandziu. Bardzo cię skrzywdziłem. Byłem tchórzem. Tak bardzo chciałem wszystkim dogodzić, że stałem się potworem dla ciebie. Jesteś moją rodziną. Tylko ty. Przepraszam. Wróć do domu. Bez ciebie jest pusto. Całą noc sprzątałem… prawie wszystko już ogarnięte.
Wanda spojrzała na bukiet, z którego ściekała woda na podłogę.
Nie tylko mnie zraniłeś, Olek. Pokazałeś mi, gdzie moje miejsce. Między kuchnią, a meblami. Pozwoliłeś, żeby obca kobieta rządziła się w moim domu i mnie poniżała.
Przysięgam, nigdy więcej! podniósł rękę Olek. Marzena będzie miała kontakt tylko w sprawie dzieci, na neutralnym gruncie. Zero wizyt, zero telefonów w nocy. Wszystko zmienię, obiecuję.
Wanda milczała. Był szczery był wykończony i przestraszony. Ale czy zdoła zapomnieć upokorzenie przy własnym stole?
Nie wrócę dziś powiedziała stanowczo. Potrzebuję czasu. Zostanę jeszcze parę dni u Sylwii. Ty idź do domu i pomyśl. Nie tylko o tym, jak mnie odzyskać, ale dlaczego do tego dopuściłeś. Dlaczego tak bardzo liczy się zdanie byłej żony, a nie uczucia tej obecnej.
Będę czekał, ile będzie trzeba. Kocham cię, Wanda. Naprawdę cię kocham.
Zostawił bukiet na szafce i wyszedł. Drzwi się zatrzasnęły.
Wanda wróciła do kuchni. Sylwia już rozlewała świeżą herbatę.
I co, wybaczysz? zapytała.
Nie wiem, Sylwia. Może, z czasem. Jest dobrym człowiekiem, tylko się zagubił. Ale jeśli wrócę, to już będą inne zasady. Już nigdy nie pozwolę zepchnąć się na margines. Nigdy.
Podeszła do okna. Miasto lśniło białym, czystym śniegiem, jak niezapisana kartka. Życie toczyło się dalej i Wanda już wiedziała jedno: pióro, którym pisze swoją historię, musi trzymać sama, a nie oddawać je ludziom z przeszłości.
Bo warto pamiętać, że szacunek do samego siebie i stawianie granic to nie egoizm to fundament dobrego życia i szczęśliwego związku.
