Nasza mama jest bardzo miłą osobą, która nie będzie nakazywała, ani krzyczała, ale swoim zaparciem i radami, zmusi kogoś do upragnionego rozwiązania. Nieświadomi ludzie ulegają tej presji, ale ja i mój brat musimy się jej z całych sił przeciwstawiać, bo w przeciwnym razie, matka już dawno zniszczyłaby nam życie. Nie tak dawno temu, mój brat przedstawił swoją dziewczynę Natalię, naszej matce. Dziewczyna jest słodką i pogodną istotą, bardzo skromną i życzliwą. Ciśnienie naszej matki zmyło ją w półmroku, a potem moja mama mówiła, że mój brat nie potrzebuje takiej dziewczyny.
– Przykro mi synku, ale Natalia nie jest dla Ciebie odpowiednia. Jest ładna, ale nie rozpoznawalna, niczym się nie wyróżnia. Wygląda na to, że nic w życiu nie osiągnie, a Ciebie będzie ciągnąć w dół. – Powiedziała matka.
Mój brat zaczął mówić, że spotykają się z Natalią od około pięciu lat i planują, że w niedalekiej przyszłości zostaną małżeństwem. Ale żeby to zrobić, trzeba było pogodzić z tym pomysłem matki, bo inaczej nie pozwoliłyby im żyć, a mój brat nie chce mieć konfliktów z matką. Ogólnie jest dobra, ale cóż, tak to już jest.
Pomysł, jak rozwiązać ten problem, pojawił się podczas spotkania z przyjaciółmi. Mój brat i ja, nie różnimy się zbytnio wiekiem, więc mamy to samo towarzystwo. Podzielił się swoim żalem, wylał swoją duszę, a nasza przyjaciółka Milena westchnęła: „Chciałabym, żeby Twoja matka poznała taką kobietę jak ja”. Muszę przyznać, że Milena jest bardzo bystrą dziewczyną. Na nią zawsze zwraca się uwagę – ma metr osiemdziesiąt wzrostu, szerokie ramiona, ręce od pasa do ramion w tatuażu, przekłute brwi, na głowie zawsze są jakieś boskie akcenty, zadziory i oczywiście nie ubiera się jak mała dziewczynka.
Ogólnie rzecz biorąc, kontrast między Mileną a Natalią jest po prostu szokujący. Potem mieliśmy plan. Mój brat, który „cierpiał” przez miesiąc, powiedział mamie, że ma rację co do Natalii, że nie są parą. Poza tym ma nową dziewczynę, która spodoba się jego matce i chce ich sobie przedstawić, zanim się pobiorą. Mama była bardzo podekscytowana tą informacją i czekała na nią z niecierpliwością. W poprzedni weekend, mój brat przywiózł Milenę do domu. Już od progu mama była zaskoczona wyglądem fizycznym naszej koleżanki. Jest dwa razy wyższa od mojego brata, a do tego ubrana jest na wysokim poziomie. Jest przyodziana w futro, a jej makijaż jest jaskrawy. Milena skierowała się w stronę matki, żeby ją przytulić. Nigdy wcześniej nie widziałam naszej matki w takim stanie. Stała tam z zamkniętymi oczami, nie mogąc nawiązać żadnej więzi.
W międzyczasie, Milena rozejrzała się po mieszkaniu, ciekawa, gdzie się znajduje. Kiedy mama w końcu się opanowała i zawołała nas do stołu na herbatę, dziewczyna już skończyła się rozglądać i uznała, że mieszkanie wymaga remontu.
– Nie musi byc całe mieszkanie, ale nasz pokój na pewno. Nie mogę tego tolerować, ten remont jest pilnie potrzebny. – Powiedziała Milena, rozglądając się swobodnie po kuchni.
– Dlaczego trzeba remontować? Który pokój jest Twój? – Moja mama wydawała się nieco zaskoczona.
– Oczywiście pokój mojego narzeczonego. Czy nie powiedział, że przyjdziemy coś zjeść?
Mama zasysała powietrze ustami, a ja zaczęłam się obawiać, że przedłużyliśmy nasze powitanie, ale mama zdołała się pozbierać. Milena nadal spekulowała, że będą tu mieszkać przez pierwsze pięć lat, a potem zaoszczędzą na kredyt hipoteczny i wyjadą.
– Dobrze by było wziąć ślub i podpisać papiery, bo wtedy będzie wszystko poukładane. – Dodała dziewczyna.
– Co to za życie, jesteś w ciąży? – Moja mama patrzyła z politowaniem na potencjalną nową ofiarę.
Mila skromnie spuściła oczy i skinęła głową. Potem dodała, że będzie musiała im pomóc przy dziecku. Nie będzie mogła siedzieć długo na urlopie macierzyńskim, bo praca ją goni, a ma obiecaną podwyżkę, więc kilka dni posiedzi z dzieckiem, a potem będzie potrzebowała pomocy babci.
– Moi dziadkowie by wzięli, ale mają domek, potem wakacje i chorują, nie ma dla nich nadziei. Ale Ty to inna sprawa, mój mężczyzna powiedział mi, jak wspaniała jest jego matka. – Mruknęła Milena, a na słowo „mężczyzna”, jego matka skrzywiła się. Wieczór można by nazwać teatrem jednego aktora – Mila występowała, a mama słuchała ze zrezygnowanym spojrzeniem, od czasu do czasu zerkając na siedzącego brata. Z całą mocą wyrażał ogromną miłość do swojej „nowej dziewczyny.
Ogólnie rzecz biorąc, przedstawienie było udane. Po tym, jak koleżanka wyszła z domu, głośno całując moją mamę w policzki i obiecując, że wkrótce zacznie przewozić swoje rzeczy, w domu zapanowała cisza. Brat poszedł odprowadzić dziewczynę, ja rozmawiałam przez telefon, a mama siedziała cicho w kuchni i gotowała jedzenie. Przez cały wieczór, kilkakrotnie próbowała odwrócić inicjatywę rozmowy, ale bezskutecznie. Od dawna nie zdarzyło się to mojej matce. W ogóle nie pamiętam, żeby była cicha. Kiedy brat wrócił, mama próbowała z nim porozmawiać o jego „nieprzemyślanej zabawie”, ale brat odpowiedział, że sprawa jest załatwiona – mama powiedziała mu swego czasu, jakiej kobiety potrzebuje i okazało się, że miała rację. Milena jest właśnie taka – bystra, silna, bezpretensjonalna. On ją kocha, będą mieli dziecko, więc będzie fajnie.
Oczywiście, tak się nie stało i wtedy brat oświadczył, że się rozstali. Moja mama bała się pytać o dziecko, ale brat powiedział, że nic nie ma, że test okazał się wadliwy. Po prostu fizycznie czułam, że napięcie w mieszkaniu się obniża. Mój brat odczekał chwilę, a potem mimochodem wspomniał, że znowu spotyka się z Natalią. Moja mama zawahała się i zapytała, dlaczego nie zaprosił jej na herbatę, przecież to taka miła dziewczyna. Wiele wysiłku kosztowało mnie, aby nie śmiać się na głos. Cóż, wszystko jest kwestią równowagi. Mam nadzieję, że moja mama nie wpadnie w szał, gdy zobaczy Milenę na przyjęciu u mojego brata.
