— O, Kasia, jak dobrze, że cię spotkałam pod klatką! Nie muszę nawet wchodzić na górę! — zdyszana wyrzuciła z siebie Antonina, teściowa Katarzyny.
— Dzień dobry! — odparła lekko zmieszana Katarzyna, nie spodziewając się tej wizyty.
Nie można powiedzieć, by ich relacje były złe. Po prostu teściowa rzadko ich odwiedzała, bo całą swoją uwagę poświęcała córce Małgorzacie.
— Kasia, pożycz dziesięć tysięcy. Małgosia z Jasiem wybierają się do sanatorium. Trzeba kupić to i owo, a ceny wszędzie kosmiczne! Sami rozumiecie… — rzuciła teściowa, przewracając oczami i cmokając językiem.
Po raz kolejny Katarzyna zagotowała się w środku. Tysiąc razy w myślach powtarzała: *„Nie jestem waszym bankomatem!”*. Powiedziałaby to zarówno teściowej, jak i jej córce. Wprost, bez ogródek, by raz na zawsze skończyć to wieczne żebranie!
Ale nie potrafiła. Antonina była matką jej męża, Tomka, babcią ich córeczki Zosi. Wybuch oznaczałby otwarty konflikt, zniszczenie relacji, rozpad w rodzinie. Katarzyna bała się o uczucia Tomka, który musiałby wybierać między żoną a matką. Dlatego milczała. Ale wiedziała, że dłużej tak nie może. Spojrzała na teściową, poczuła, jak fala gniewu wzbiera w piersi, ale i tak sięgnęła do torby po portfel…
…Katarzyna wracała z pracy w fatalnym nastroju. Kontrola, rewizorzy czepiali się każdego drobiazgu, a szef wściekał się na wszystkich. Spóźniła się dwie godziny, jeszcze trzeba wstąpić do sklepu, ugotować obiad, pomóc Zosi z pracą domową, przygotować ubrania na jutro… Te sprawy nigdy się nie kończyły.
Zmęczona weszła po schodach, otworzyła drzwi kluczem.
— Mamo, cześć! Musimy przygotować projekt o ptakach na przyrodę. Pomóżesz mi? — Dziewięcioletnia Zosia wybiegła na spotkanie, od razu rzucając nowe wyzwanie.
— Jasne, kochanie. Zaraz się przebiorę, zrobię szybko obiad i się tym zajmiemy.
Katarzyna odstawiła torby w kuchni, przeszła do pokoju.
— Kasia, nie słyszałem, jak weszłaś. Co się stało, znowu problemy w pracy? — zapytał Tomek.
— Tak, kolejna kontrola. Jak zwykle! — machnęła ręką.
— Słuchaj, przesłałem matce pięć tysięcy. Prosili o wiosenną kurtkę dla Jasia.
— Tomek, może już wystarczy ich finansować?! W końcu Jaś ma ojca, niech on go ubiera! Dlaczego ich problemy zawsze spadają na nas jak grom z jasnego nieba?! — wybuchnęła Katarzyna.
— Kasia, nie nakręcaj się! Wiesz, jaka tam sytuacja…
— Jaka, Tomek?! — ledwo powstrzymała się od krzyku.
— Gosia nie może znaleźć pracy, były nie płaci alimentów, mama oddaje im całą emeryturę… Czy naprawdę ubędzie nam, jeśli kupimy chłopcu kurtkę? Oboje pracujemy…
— Właśnie, Tomek! Oboje pracujemy! Dlaczego mamy odmawiać czegoś własnemu dziecku, żeby finansować drugą rodzinę?! Wytłumacz mi to! — Twarz Katarzyny zaróżowiła się z gniewu.
— Kasia, nie kłóćmy się o głupoty… Chodź, pomogę ci z obiadem.
Małgorzata była młodszą siostrą Tomka. Pięć lat temu wyszła za „majętnego biznesmena” Jacka.
— O, Gosia z Jackiem znowu polecieli do Turcji! W takim luksusowym hotelu! A ty, Kasiu, tylko siedzisz w swojej księgowości i co z tego masz? — Antonina nie omieszkała pochwalić się, jak wspaniale żyje jej córka.
A potem okazało się, że „biznesmen” i jego żona nabrali kredytów na piękne życie. Pieniądze szybko się skończyły i zaczęło się…
Najpierw kłótnie, kto ile wziął i komu jest winien. Gdy prawda wyszła na jaw, mieli już poważne zaległości. Telefony z banków, groźby sądowe… Jacek rozwiązał problem po swojemu — po prostu zniknął. Mówili, że wyjechał na północ.
A „żona biznesmena” została z długami i małym dzieckiem. Część emerytury Antonina przeznaczała na spłatę kredytów ukochanej córki. Reszta musiała starczyć na miesiąc dla niej samej, Małgosi i Jasia. Nie trzeba tłumaczyć, że to było za mało.
Wtedy Katarzyna i Tomek po raz pierwszy pomogli rodzinie. Dopóki Jaś był mały, płacili za ich rachunki, dokładali się do jedzenia. Ale z czasem kwoty rosły.
— No cóż, ceny rosną jak szalone… — tłumaczyła się teściowa, przychodząc po kolejną „zapomogę”.
Katarzyna i Tomek pomagali, odmawiając sobie wielu rzeczy. Uznali, że to sprawiedliwe — rodzina w tarapatach, nie można ich zostawić…
Pierwszy bunt Katarzyny wybuchł, gdy zobaczyła Małgorzatę w kawiarni, spokojnie pijącą kawę z ciastkiem.
— Gosia, co ty tu robisz? — zapytała zszokowana Katarzyna, wchodząc z koleżankami na lunch.
— Jak to co? Wracałam z centrum handlowego, postanowiłam coś zjeść. No i co?! — odparła niewzruszona.
— Gosia, my wam przecież pomagamy, a ty siedzisz w kawiarni!
— I co z tego? Będziesz mi teraz wypominać te parę groszy?! Ty możesz sobie pozwolić na kawiarnie, a ja nie?! — oburzyła się Małgosia, nadymając usta.
Wieczorem Katarzyna wysłuchała potoku pretensji od teściowej. Usłyszała, że jest niewdzięczna, chciwa, że niszczy rodzinę i dręczy biedną dziewczynę z „traumą po rozwodzie”.
— Antonino, nie mam nic przeciwko, by Gosia chodziła do kawiarni! Niech tylko znajdzie pracę, a potem niech sobie bankietuje codziennie! — tłumaczyła swoją postawę.
— Mamo, Kasia ma rację. Gosia powinna w końcu pomyśleć o pracy. Jaś jest już duży, może chodzić do przedszkola.
— Co?! Do przedszkola?! Oszaleliście z tą swoją chciwością! Chłopiec ciągle choruje! Co on tam będzie robił z obcymi kobietami?! — rozpłakała się Antonina.
— Ale wszystkie dzieci chodzą! Nasza Zosia poszła w wieku półtora roku i wszystko było w porządku.
— Wiecie co?! Nie potrzebujemy waszych pieniędzy! Ja sama pójdę do pracy, ale córki i wnuka nie pozwolę skrzywdzić! — krzyknęła teściowa i zatrzasnęła drzwi.
Nastała „cisza”. Ani MałPo miesiącach nieustannych próśb i kłótni Katarzyna w końcu postawiła granicę, a Tomek, choć z bólem, stanął po jej stronie, bo zrozumiał, że ich rodzina zasługuje na spokój.
