Po 18 latach życia z mężem, moja przyjaciółka zdała sobie sprawę, że nadszedł czas na rozwód. Powód – mąż stał się leniwym próżniakiem, który przestał jej pomagać, a o własnym rozwoju nie było mowy. Ostrożnie zapytałam ją, czy zawsze taki był. Okazało się, że nie, pięć lat małżeństwa było niebiańskie, a posiadanie dziecka, nie zmieniło jego ciepłego stosunku do żony. Dlaczego więc później, wszystko tak bardzo się zmieniło i stopniowo osuwało się w przepaść? W ostatnich latach ich wspólnego życia, mąż uważał ją jedynie za służącą.
Odpowiedź była tak banalna, jak dwa razy dwa. Sama przyjaciółka dopuściła do tego, że sprawy przybrały tak paskudny obrót. Wszystko zaczęło się, gdy jej mąż dostał obniżkę pensji. Moja przyjaciółka, będąc kochającą żoną, uznała, że musi wesprzeć swojego ukochanego w tak trudnej sytuacji. Dostała dodatkową pracę, a także podjęła pracę w domu na pół etatu. Pracowała bez wytchnienia, śpiąc tylko po kilka godzin na dobę.
Obowiązki domowe, nie były jednak dzielone równo. Wszystko spoczywało na jej barkach. Nie prosiła męża o pomoc, na wypadek gdyby się zakochał w kimś innym i odszedł, uważając ją za złą gospodynię. W tym tempie z czasem jej mąż, stał się „królem kanapy”. Nie dążył do tego, by zarabiać więcej. Dlaczego miałby to robić? W końcu jest też żona, która robi wszystko, aby zapewnić im dobre życie.
Kiedy moja koleżanka powiedziała, że nie chce nawet iść do domu, bo czeka na nią dwóch mężczyzn do karmienia i usługiwania, wszyscy westchnęli ze zrozumieniem. Tylko jedna kobieta wyglądała na zdziwioną. W swojej rodzinie, inaczej ułożyła sobie życie. Na przykład dziś, druga koleżanka idzie do salonu kosmetycznego, wróci późno. Wyznaczyła synowi i mężowi zadanie – jeden gotuje zupę, drugi kroi sałatkę.
Dodała również, że często sama gotuje, ale nie widzi nic złego w tym, by zrobić sobie przerwę i powierzyć to zadanie mężowi i dzieciom. Myślę, że ma całkowitą rację. Co o tym sądzisz?
