Pracuję jako kelnerka w pizzerii. Moja koleżanka, z którą pracuję na zmiany ma na imię Sylwia. Tego dnia jak codziennie poszłam do pracy, aby zastąpić Sylwię, ale zastałam ją płaczącą przy barze.
-Co się dzieje, Sylwuniu? Gość wyszedł bez zapłaty? – zapytałam ze współczuciem.
Przyjaciółka pokiwała głową. Po krótkiej przerwie dodałam:
-Czy ktoś zrobił ci krzywdę?
Sylwia zanosiła się płaczem, nie byłam w stanie wypowiedzieć słowa. Przestraszyłam się, co się z nią stało? Po kilku minutach uspokoiła się i zdołała wypowiedzieć:
-Dlaczego jestem taka głupia?! Był tu taki człowiek… Spojrzał mi prosto w oczy, a potem kazał rzucić pracę i wyjść za niego, wyobrażasz to sobie? Powiedział: „Zabiorę cię, gdzie tylko chcesz: może na wyspy Kanaryskie albo na Manhattan?”.
– Więc się zgodziłaś? – zapytałem ze zdziwieniem.
– Nie! Mówię ci, jestem kompletną idiotką. Stałam, przewróciłam oczami, wydałam mu resztę i odeszłam. Mężczyzna został jeszcze chwilę, a potem wyszedł. Ja w tym czasie ukryłam się w kuchni.
Nie powiedziałam Sylwii, że gdybym był na jej miejscu, zgodziłabym się bez wahania. Co miała do stracenia?
