Roksana była kiedyś bardzo zadbaną dziewczyną. Spędzała godziny na przygotowywaniu się do wyjścia ze mną. Miała zaplanowane wszystkie wizyty w salonach kosmetycznych, manicure, pedicure, depilację woskiem i laserową na wiele miesięcy. Stało się to trochę męczące, nawet dla mnie i powiedziałem Roksanie, że nie zwracam aż tak dużej uwagi na jej wygląd. Lubię ją przede wszystkim jako osobę, a jej wygląd z natury jest w porządku.
Może to ja popchnąłem ją do tego, co zaczęło się dziać rok później.
Jesteśmy razem od ponad roku, mieszkamy w kawalerce, ona uczy się w domu – uczęszcza na kursy, podczas gdy ja pracuję pięć dni w tygodniu. Ale chodzi o to, że ponieważ jest zima, nie musi zbyt często wychodzić z domu, może tygodniami nie myć włosów, nie myśli o podcinaniu rozdwojonych końcówek, nie idzie też na depilację woskiem…
Oczywiście kocham ją, ale to trochę za dużo. Jesteśmy razem dopiero rok, a już muszę znosić ten nieład, jakby Roksana nie była młodą dziewczyną, ale kobietą zmęczoną ciężkim życiem, z dziećmi z problemami, z ogródkami warzywnymi w weekendy, no cóż, lista jest długa.
Roksanie delikatnie próbowałem coś podpowiedzieć, dałem jej zaświadczenie o depilacji, a ona się zdenerwowała i zapytała: „Gdzie jest moje zaświadczenie? Chce, żebym i ja spróbował tego wykonania i zrozumiał, jak to boli.
Ale nie dałem jej świadectwa, żeby ją zranić, to tylko koszt bycia kobietą, prawda? Uważam, że kobieta powinna dbać o siebie w jakimś minimalnym stopniu, z umiarem, a Roksana nie ma powodu, by się zapuszczać.
Dlaczego tak bardzo mnie upokarza, nie uważa za konieczne, przynajmniej dla dobra mojego męskiego ego, pójść do najbliższego salonu fryzjerskiego? Przyszła mi do głowy nieprzyjemna myśl: gdyby teraz miała kogoś innego, wszystko zaczęłoby się tak, jak na początku naszego związku.
