19 lat temu, moi rodzice adoptowali Olę. Nie wiem dokładnie dlaczego, ale dziewczynka szybko dołączyła do naszej rodziny. Razem z bratem, przyjęliśmy ją jak swoją. Wszystko szło gładko, dopóki nie była nastolatką, ale wtedy coś się wydarzyło i Ola obrała zły kierunek. W ciągu kilku dni, zmieniła się nie do poznania. Powiedziała, że ma romans z chłopakiem ze swojej szkoły. Siostra często spędzała noce poza domem i znikała na całe dnie. Rodzice aprobowali jej zachowanie, bo głęboko wierzyli, że 14-latka po prostu wybrała swoją drogę: wcześnie wyjdzie za mąż, a studia będą na drugim planie i to jest normalne. Później Ola związała się z podejrzaną grupą chłopców.
Zaczęła się dziwnie ubierać, stosować makijaż i prawie przestała się z nami komunikować. Zgodnie z oczekiwaniami, Ola zerwała z „miłością swojego życia”. Co pomyśleli rodzice? Czy w tak młodym wieku, tak łatwo wybrałaby sobie pana młodego? Kiedy rodzice dowiedzieli się o tym, wpadli na genialny pomysł, żeby wyrzucić Olę na ulicę, ponieważ, według ich słów, byli winni wyboru dziecka ze złymi genami. Razem z bratem długo przekonywaliśmy rodziców, żeby zrezygnowali z tego pomysłu. Ola jest przecież naszą siostrą.
Okazuje się, że moi rodzice wzięli odpowiedzialność za dziewczynę, nie poradzili sobie z nią, zrujnowali ją złym wychowaniem i pod pretekstem złych genów, pozbawili dachu nad głową. Przez pół roku nie mieliśmy żadnych wieści o naszej siostrze. Codziennie męczyliśmy rodziców, namawiając ich do przyjęcia jej z powrotem, ale zdecydowali się na to dopiero po 7 miesiącach. Okazało się, że Ola cały czas mieszkała u swojej koleżanki. Szukała pracy, ale wiedziała, że bez wykształcenia nie znajdzie odpowiedniej pracy. Teraz od tego horroru minęły już 3 lata. Ola nadal widuje się czasem z psychologiem. Ale muszę przyznać, że podziwiam sposób, w jaki wykorzystuje możliwości, jakie daje jej Internet i angażuje się w samorozwój.
