Osobiście nie lubię ludzi, którzy żebrzą na ulicach lub przejściach dla pieszych.
Staram się być neutralny, ale nie lubię ich, a nawet w pewnym stopniu nimi gardzę. Mogę zrozumieć, że stara babcia musi sprzedawać swoje warzywa lub dziergane na drutach skarpetki, ale nie mogę pojąć, jak zdrowy dorosły mężczyzna lub kobieta mogą stać na środku ulicy z tabliczką i udawać niepełnosprawnych albo po prostu bezczelnie żebrać o pieniądze na jedzenie. Może i mnie byłoby łatwiej, wiesz, stać tak i nic nie robić, ale ja ciężko pracuję, żeby zarobić każdy grosz i dlaczego miałbym oddawać owoce mojej pracy komukolwiek, to dla mnie niezrozumiałe.
W każdym razie, pełen takiej determinacji i nieskory do zmiany zdania o takich ludziach, zostałem pewnego dnia, zatrzymany na skrzyżowaniu przez mężczyznę. Brudny, niechlujny, w podniszczonym, nie sezonowym ubraniu, które cuchnęło smrodem, ale wyglądał całkiem zdrowo – miał sprawne ręce i nogi. Wszedł za mną do metra, bo nikogo innego nie było w pobliżu. Błagał mnie płaczliwie o choć kilka złotych, bo jego córka była chora, a on nie miał pieniędzy nawet na lekarstwa.
Takie historie wprawiają mnie w zakłopotanie i sprawiają, że jestem sceptyczny. Czy nie łatwiej byłoby zarobić na tak zwane „lekarstwa”, np. rozładowując przez kilka dni dostawę w sklepie? Wykształcenie i czystość nie są konieczne w tej branży, dlatego odmówiłem, ale ten człowiek trzymał się mnie, chwytał za ubranie.
Postanowiłem go sprawdzić. Zatrzymałem się przy schodach, udałem, że szukam portfela w kieszeniach, ale mężczyzna przeglądał je swoimi wzburzonymi oczami, bardziej uważnie niż moje ręce. Częściej przełykał i nie wyglądał już tak żałośnie czy smutno.
Powiedziałem, że zapomniałem pieniędzy z domu, więc nie mogę mu pomóc.
Naprawdę chciałbym wierzyć jemu i ludziom jego pokroju, ale nie widziałem jeszcze dla nich żadnej rozpaczliwej sytuacji, ani żadnego powodu, dla którego nie mogliby pójść i znaleźć pracy – wprawdzie nie najlepszej, ale też nie jako żebracy.
