Moja przyjaciółka Sara, była na urlopie macierzyńskim, a nastepnie wychowawczym przez trzy lata i uwielbiała to. Wygodnie jest jej siedzieć w domu i z niego nie wychodzić. A potem wpadła na pomysł pracy zdalnej, przecież to teraz takie modne. Zaczęła szukać różnych kursów online, studiowała niepotrzebne zawody, którymi nie była zainteresowana, ale, jak obiecywały reklamy, miało się to opłacać. Jedyny problem polegał na tym, że praca zdalna to też praca, ale Sara nie chciała się do tego przykładać.
Myślała, że jeśli będzie pracować z domu, będzie to łatwe, ale tak nie było. Sara uczestniczyła już w kursach z zakresu cukiernictwa, projektowania i zarządzania produktem, ale w żadnej pracy nie wytrzymała dłużej, niż miesiąc. Jak później przyjaciółka się usprawiedliwiała, po prostu nie lubiła tego zawodu, choć myślę, że po prostu nie przeszła okresu próbnego. Sara po prostu lubi się uczyć, ale nie lubi pracować, ponieważ trzeba się bardziej starać i jest to odpowiedzialność.
Mąż Sary, zarabia niewiele, starcza tylko na jedzenie, a kobieta wydawała pieniądze z zasiłku na dziecko na płatne kursy, ale nie spłaciła nawet kosztów swoich studiów. Jej córka ma już 3,5 roku i nadszedł czas, aby posłać ją do przedszkola, ale Sara ciągle wymyśla 1000 wymówek, aby tego nie robić. Nawet babcie wielokrotnie proponowały, żeby zostawiła wnuczkę z nimi, aby Sara mogła znaleźć normalną i stałą pracę. Ale przyjaciółka twierdzi, że jej dziecko nie jest jeszcze w stanie spędzić całego dnia bez niej. Chowa się więc za dzieckiem, a sama nie zamierza pracować. Siedzi na karku, swojego zapracowanego męża.
